Het begon op de bank
Net na de diagnose van mijn vriend.
We keken elkaar aan en vroegen ons af: waar zijn eigenlijk de dingen die hierbij horen?
Voor baby’s zijn er mijlpaalkaarten. Voor bruiloften zijn er gastenboeken, aftelkalenders en zelfs complete draaiboeken. Voor bijna alles wat je leven op z’n kop zet, bestaat wel iets.
Maar bij kanker? Niets.
Ja, er zijn ansichtkaarten die het proberen. This was not on your bucket list van HEMA. En de, sterke, Gelukkig kun je die kale kop hebben-kaart van &C.
Maar verder niets dat alle facetten raakt. Niets dat durft te schuren.
Dus maakte ik het zelf. Als cadeau, voor wanneer een paar dagen later de behandelingen zouden beginnen. Die avond — hij ging nog één nacht rustig in zijn eigen bed slapen — maakte ik de eerste kankermijlpaalkaarten.
Tijdens zijn traject hebben we er vaak om gelachen. Om de kaarten. Om de kanker. Om alweer een bezoek aan de SEH.
Om alles wat eigenlijk helemaal niet grappig is.
En dat hielp.
Mensen zeiden toen al: ‘met die kaarten moet je iets doen’. Maar dat voelde te dichtbij. Te kwetsbaar.
Tot Movember 2025. Drie jaar en een hoop controles met een goede uitslag later.
Toen voelde het anders. Logisch zelfs. Hier moest ik iets mee doen! Ik vroeg Lone om me te helpen.
Samen gingen we herschrijven, schaven en verzinnen.
Het Kankerkwartet ontstond. En daarna nog meer.
Voor we het wisten, was Kankerzaken geen idee meer, maar een webshop vol kankercadeaus.